Vernieuwing

Nu de herfst haar kleuren strooit
en de zomer zacht verdwenen is,
dwarrelt blad in gouden banen,
alsof de wind herinnering is.

De bomen laten zwijgend los
van wat ooit zo levend aan hen hing,
maar dragen diep in stam en wortels
de echo van hun oorsprong in.

Zo vraagt verlies soms om verstillen,
om mee te deinen met de tijd,
te leren leven met het missen,
met liefde die naar binnen glijdt.

Want wat verdween, verdwijnt niet werkelijk,
het krijgt een andere gedaante mee;
een fluistering in de vroege ochtend,
een glinstering op een rustige zee.

En onder takken, kaal geworden,
waar stilte tussen schaduwen woont,
bereidt het leven zich in stilte
op nieuw bestaan dat zich nog toont.

Zo draagt de herfst haar eigen lente
verborgen in een slapend zaad,
zoals in rouw een weg kan groeien
die niemand ziet, maar wel ontstaat.

Niet om het oude te vergeten,
niet om het gemis voorbij te gaan,
maar om met liefde te bewaren
wat in het hart is blijven staan.

En langzaam, tussen loslaten en houden,
tussen verdriet en nieuw vertrouwen,
ontstaat vernieuwing, stil en klein,

als blad dat valt,

en wortels die blijven.

In de stilte van de tijd.