Gebroken vaas
Schoorvoetend komt mijn zoon mijn werkkamer binnen. Mijn mooie vaas in zo’n twintig stukken.
Oeps, ik lette niet zo goed op mam, Kun je deze nog lijmen?
Tja, niet zonder dat je de naden zult zien, denk ik bij mezelf.
Tegelijkertijd denk ik ook aan het oude verhaal van Kintsugi. Een mooi verhaal waarbij de imperfectie van een gebroken schaaltje tot kunst verheven wordt. De naden worden met goud gevuld.
Dit verhaal wordt dikwijls gebruikt als metafoor bij verlies van gezondheid.
Wie was je als ongebroken vaas? Wat is je verhaal? En mag je uit scherven opgebouwde kunstwerk symbool staan voor je nieuwe ik?
Zelf ervaar ik verlies van gezondheid. Druk bezig om die scherven tot een nieuw beeld te vormen. Dat lukt, soms… en soms breekt er weer een stukje af, zeker als ik toch weer eens probeer om de vaas weer precies zo te maken zoals die was.
Ik bedenk dat ik ook deze scherven ga lijmen en opbouwen tot een nieuw beeld. De naden met goudverf versierd. Als symbool voor mijn levend verlies. Als ik mijn zoon mijn plan vertel, grinnikt hij…. heb je haar weer, denkt hij vast. Maar ondertussen hoop ik dat hij toch een beetje trots is op hoe we er wat van proberen te maken.
Bovenstaande schreef ik, Noëlle, in augustus 2023. En als je goed kijkt naar de vaas heb ik deze uit alle macht terug proberen te lijmen in de oorspronkelijke vorm van de vaas.
Een jaar later, heb ik de tekst herzien en terug gekeken op mijn proces van toen:
Oh Mam, je mooie vaas, helemaal in stukken. Schoorvoetend komt mijn zoon mijn werkkamer binnen. En inderdaad mijn vaas is stuk. Ik schiet direct in mijn hoofd en in de oplossingen, want zo doe ik dat dus. ‘Geeft niets hoor, dan kan ik deze gebruiken in de praktijk’.
Ik ga dus snel met mijn gebroken vaas aan de slag, telkens even tussendoor een stukje erbovenop lijmen. Ik had ook niet zoveel tijd, want tja, druk met van alles en nog wat. Druk met mijn gezin en bedrijf, ambitieus. Ik probeerde die vaas dan ook zo goed mogelijk weer in elkaar te lijmen. Liefst hield ik de vorm ook nog zo goed mogelijk intact. Dan nog even snel goudverf erop. Ik had niet helemaal de juiste kleur maar goed, het werd toch best prima.
Een jaar later realiseerde ik dat dit dus precies is wat ik doe. Mijn diagnose kwam, ik heb jarenlang geprobeerd mijn leven op dezelfde manier in te richten, niet erkennen dat dit simpelweg niet meer kan. Die vaas dus precies zo proberen te maken zoals die was.
Nu, een korte tijd geleden, werd het tijd om die vaas te transformeren. Opnieuw breken en er mocht een nieuwe vorm ontstaan. Met mooie goudverf deze keer. Mijn leven anders en meer waardegericht invullen. Met alle daarbij behorende pijn en gedachten, die er nu dus ook mogen zijn.
Warme groet Noëlle
Dit is mijn verhaal over mijn verlies van gezondheid. Het leven met een chronische ziekte.
We delen ons verhaal om anderen te kunnen inspireren, om onze medemenselijkheid te tonen. Een van de kenmerken van Acceptance and Commitment Therapy.
De training Verlies van gezondheid (Levend Verlies) bieden we aan in onze praktijk.
Voel je welkom om een kijkje te nemen op onze website op de pagina trainingen.
Gebaseerd op kennis en ervaring maken wij een proces op maat wat afgestemd is op uw behoefte. Neem gerust contact met ons op voor informatie.