Lotgenotengroep verlies van broer of zus

Met een warm gevoel kijk ik terug op de bijeenkomsten van lotgenotengroep verlies van broer of zus november 2025. Een beetje spannend aan het begin, omdat je niet weet welke mensen je gaat ontmoeten. Na een warm welkom, ondersteund door een gezonde dosis nieuwsgierigheid en een kennismakingsronde waarin Astrid en Hannie ook deelnamen, voelde het meteen goed. De persoonlijke verhalen deden veel met mij, soms de herkenning en ook de verschillende achtergronden waren voelbaar. De waardevolle inzichten die het daarnaast ook bracht, maakte het meer dan goed. Er werd niet alleen gepraat, voor de afwisseling waren er doe opdrachten, die ook weer gevoelens en gedachten los maakte en inzichten brachten. Kortom, dankbaar voor de persoonlijke verhalen, gedichten, muziek, ontmoetingen, inzichten en ervaringen, onder zorgvuldige en warme begeleiding van Astrid en Hannie, maakt het voor mij een fijne ervaring om op terug te kijken en ik verder mee kan op mijn eigen pad.

Met een select gezelschap hebben we verschillende avonden kunnen praten en ons verlies en gemis met elkaar kunnen delen en uiten.
Allemaal een eigen verhaal, een eigen verdriet en een eigen vorm van rouw, maar allen met raakvlakken om elkaar steun en kracht te geven waar nodig.
Elke avond had een andere aanpak, een aanpak die je doet denken en je verlies een andere belichting geeft.
Dit alles heeft mij geholpen en vooral laten inzien dat er meer mensen zijn met eenzelfde soort verlies.
De mentale verwerking van rouw doe je uiteindelijk alleen, maar het is fijn om te weten dat je niet de enige bent.
Deze lotgenotengroep is dan ook zeker van toegevoegde waarde voor mij geweest.

Een warme ontvangst van Hannie en Astrid, in een rustige omgeving.
De gedichten en muziek, passend bij de sessies.
Het programma van de avonden aangepast aan behoeftes of wat er bij deelnemers speelt, bijv hoe ga je om met de feestdagen. Het gaat niet alleen om praten maar ook op een creatieve manier omgaan met dit verlies, hoe ga je om met bv kinderen.
Het waren 4 sessies, om de 2 weken. In deze tijd gunde ik mijzelf de tijd om stil te staan bij dit groot verlies. In plaats van maar voor je naasten er zijn, redden zij het en jezelf op de laatste plek neer te zetten.
Het inzicht dat alles wat je voelt, is goed.
Ik ben trots op mijn mooie creatieve stuk, mijn zusje verweven in mijn leven.

Ik heb erover nagedacht en ben er volkomen onbevangen ingestapt met de gedachte we zien wel wat het brengt.
De eerste bijeenkomst was voor mij vrij heftig.
Ik dacht altijd dat ik dat allemaal wel aankon maar toen ik er eenmaal was besefte ik dat het veel meer met me deed dan ik eigenlijk verwacht had.
Door deze bijeenkomsten is het besef tot me doorgedrongen dat het verdriet en gemis veel met me doet en ik nu makkelijker toegeef als het er is en het laat gebeuren en dat het er mag zijn. Het was een fijne en liefdevolle groep waar je je veilig in voelde.
Ik hoop dat jullie anderen ook kunnen helpen om hun verdriet en gemis samen een plek kunnen geven waar het er mag zijn.